Bazen içimde bir yara kanar, sessizce ağlamaya başlarım. Bilinmezliklerin arasında kaybolmuşum gibi hissederim kendimi, suyun derinliklerine dalıp çıkarım. Belki de bu, duygu selinde kaybolmuş bir ruhun hikayesidir. Gözyaşlarım, hissettiğim acıları anlatmaya yetmiyor, sözcükler yetersiz araftayim.
Yağmurlu bir gün gibi içimde bulanık bulutlar dolaşıyor. Belki de bu sisli gökyüzü, ruhumun karmaşıklığını yansıtıyor. Girdap gibi çekiyor beni duygusal akıntılar. Her hatıra, bir dalga gibi üzerime geliyor. İçinde yüzdüğüm bu duygu okyanusu, kimi zaman sakin, kimi zaman fırtınalı. Bu deryada kaybolmak, duygu selinin içinde var olmak…
Belki de bu yolculuk, asıl olana bir keşif yoludur. Bilinmezliklerle dolu bu okyanusta kendimi yeniden tanıma çabasındayım. Sular altında kaybolduğum doğrudur, ama gucleniyorum. Acılarımın ve yaşanmışlıklarımın altında yatan derin sular, belki de bir dönüşümün başlangıcıdır. Evet, bir duygu selinin içindeyim, burada var olmak, suyun icine dalmak ve cikmak belkide ciktigini sanmak.
Koşarken Düştüğüm Yerler 
Yorum bırakın