Ne garip; dünyaya bir kere geliyorsun ve hayatının kocaman bir bölümü başkalarının ve toplumun dayattığı mecburiyetlerle şekilleniyor. Sonra bu mecburiyetler içinde kayboluyorsun, nefes alacak alan bulamiyorsun. Gerçek tutkunlarını bir kenar bırakıp saçma sapan şeylerle ömrünü tuketiyorsun. Sonra bir yerde altı kuru bir pragmatistin bir kere bile uygulanmadığı öğretileri okuyarak birseylerin değişmesi için medet umuyorsun. Bu sacmalik…


Yorum bırakın