İçimde derin bir elem ve yaşamın dokunaklı anılarının yitip gitmişliğinin acısı. Bazen, kalbimin çaresiz sızısına ilaç olacak bir kelime bulamıyorum. Anılara gömülmüş umutlar ruhumu bir imkansıza sürüklüyor; hem de yaşamın varoluşundan kopmuş bir şekilde.
Sonra kayboluyorum hayatın sunduğu fırsatlar arasında ve zamanın çaresizliğini hissederken…


Yorum bırakın