Koşarken Düştüğüm Yerler

Dün uzun zamandır görmediğim bir dostum beni ziyarete geldi. Yılların tortusunu mazinin sessiz izlerini birlikte yokladık. Sohbetin bir anında dudaklarından şu cümle döküldü, erken için artık çok geç.

İlk bakışta basit bir ifade gibi görünsede bu cümle gün boyu zihnimde yankılandı. Düşüncelerimi bölüp duran bu kısa ama derin anlamlı yüklü söz, adeta yaşamımın kısa bir özeti gibiydi.

Zaman dediğimiz şey çoğu zaman önümüzden hızlaca akıp giderken bazı duraklar vardır ki bizi kendimize getirir. Bu cümle de onlardan biriydi. Hep vakit var diyerek ertelenmiş kararlar, nasılsa yetişirim denilen hayaller, daha değil denen adımlar… Oysa takvim yaprakları sessizce ömrün haritasını yeniden çizmekteydi. Hakettiğim emeklilik bile adeta bunun çan sesiydi.

Ne zaman harekete geçeceğini bilemediği için birçok insan gibi ben de erken’i kaçırmış, geç’in içinde anlam aramaya başlamıştım.

Bütün akademik birikimime, kariyer planlarıma, sistemli yaşantıma rağmen bu cümle beni hazırlıksız yakaladı. Çünkü bazı gerçekler yalnızca yaşanarak öğreniliyor.

Erken için artık çok geç… Bu ifade yalnızca zamanın geçip gittiğini değil bazı fırsatların telafisinin mümkün olmadığını da ima ediyor. Ne acı!! Belki de bu yüzden bu cümle insana hem hüzün hem de farkındalık getiriyor.

Ama yine de… geç kalınmış her şeyin ardında bir başka başlangıcın gölgesi vardır diye düşünüyorum. Geç kalanlar için belki erken yeniden mümkün değildir ama tam zamanında kavramı her zaman yeniden inşa edilebilir.

Belki sizin de hayatınızda artık çok geç olan ama mümkün de olan erkenleriniz vardir, kim bilir…