Koşarken Düştüğüm Yerler

En kolay şeylerden birisidir belki de; başkasıyla ilgili uzaktan hüküm vermek.
Bunu çok yapanlardan biri de benimdir.

Aynı duvara toslamadan, aynı baskıyı yaşamadan, aynı kaybın içinden geçmeden başkasının tercihini tartmak, insana farklı bir konfor sağlıyor. Çünkü risk yok. Çünkü bedel yok. Çünkü henüz canın yanmamış.

Hayat bizi köşeye sıkıştırmadığı sürece, başkasının mecburiyetine yukarıdan bakabiliyoruz.
“Ben olsam asla böyle yapmazdım.” demek; çoğu zaman kendi muhtemel çaresizliğimizi inkâr etmektir diye düşünüyorum.
İnsan, yaşamadığı yerden konuşurken kendini güçlü zannediyor maalesef.
Açlığı bilmeden sabrı övüyor, soğuğu hissetmeden dirayetten, kalp acısını bilmeden aşktan söz ediyor.

Oysa hayat insanı bir gün mutlaka kendisiyle yüz yüze bırakır.
O zor dönemden geçmeden, o ağır kararı vermek zorunda kalmadan “yerinde olsaydım şöyle yapardım” demek… Belki de henüz tanışmadığımız kendimiz hakkında büyük bir yanılgıdır.

Kış günü bir pusuda  saatlerce beklemediysen, ayazın ayaklarından içeri nasıl yürüdüğünü tam olarak kavrayamazsın.
Güvenin kötüye kullanılmadıysa ve hayal kırıklığı yaşamadıysan ya da gecenin ortasında sırtını dayayacak bir duvar bulamadıysan, karanlığın nasıl ağırlaştığını da bilemezsin.

Belki de bu yüzden düşenin neden kalkamadığını sormadan önce, bastığı zeminin ne kadar kaygan olduğunu hatırlamak gerekir.

İnsan kendi kırılganlığını, adeta başkasının acısında gördüğünde olgunlaşıyor. (Empati)
Kibir denilen şey de tam olarak orada çözülmeye başlıyor zaten. Belki de meselenin kendisi, öfkelenmemekten çok öfkeyi kibirle beslememektir.

Ben bugün bir karar alıyorum kendi payıma.
Henüz sınanmadığım yerden hüküm vermemeye…
Yaşamadığım acının üzerine ahkam kesmemeye…
Tanımadığım kendim adına büyük sözler etmemeye…

İsmail DEMİRALAY
20 Şubat 2026/Ankara