Koşarken Düştüğüm Yerler

Aynı binanın iki katı.
Yukarıda demir parmaklıkların ardında duran bir balkon…
Bir plastik sandalye, birkaç boş şişe, biraz unutulmuşluk.
İnsan oraya bakınca bir şeyler “var” diyor ama
pek bir şey hissetmiyor.

Alt kata gözün kayınca ise başka bir şey oluyor.
Çiçekler taşmış dışarıya.
Renkler birbirine karışmış.
Bir sandalye var, belli ki biri oturmuş, zaman geçirmiş, hayatla biraz oyalanmış.

Aynı beton, aynı duvar, aynı yapı…
Ama aynı hayat değil.
Bazılarının içinden “İnsan bazen bulunduğu yeri değiştiremez.” dediğini duyar gibiyim.
Belki; ama bulunduğu yere ne kattığını kendi seçer.

Bir balkon düşün…
Ya sadece durduğun bir yer olur,
ya da içinden taşan bir hayatın izi.
Aradaki fark nedir? Çok büyük şeyler mi, imkanlar mı?
Hayır!
Biraz özen.
Biraz dokunuş.
Biraz “ben buradayım” deme hali.
İnsan da böyle değil mi zaten?
Aynı şehirde, aynı sokakta, aynı hayatın içinde…
Ama kimisi sadece yaşar,
kimisi de bulunduğu yere hayat katar.
Ve zaman geçince insanlar artık o evden çok,
orda ki hissedilen duyguyu hatırlar.
Belki de asıl mesele aynı yerde yaşamak değildir.
Asıl mesele bulunduğun yeri yaşanılır kılabilmektir.
Çünkü insanın değeri kapladığı yerden bağımsız,
dokunduğu yerle ölçülür.

İnsanın varlığı ile yokluğu arasında bir fark yoksa, orada zaman geçirilmiştir; hayat değil..

Oysa insan dediğin şey,
geçtiği yerleri biraz daha yaşanılır kılmalı.

Bir odanın havasını değiştirmeli mesela.
Bir insanın içini ferahlatmalı.
Bir yükü paylaşmalı.

Belki de insan olmanın en sade tanımı bu:

Bulunduğun yere anlam katabiliyorsan kal.
Katamıyorsan… sessizce çekil.