Sign up for a free recipe e-book →

Koşarken Düştüğüm Yerler

Search

Home
HakkındaMerhaba, Koşarken Düştüğüm Yerlere hoş geldiniz. Ben İsmail Hakkı DEMİRALAY.. İsmim uzun, hikâyem de öyle… Eski bir alışkanlıktır ya; babaların kendi babalarının adını evlatlarına vermesi… Bizimki de o hesap. Siz bana kısaca İsmail diyebilirsiniz. 1980 yılında Karaman’da doğdum. Babamın polis amiri olması nedeniyle çocukluk ve gençlik yıllarım, bir şehirden diğerine göçerek geçti. Her taşınma; dostlukların, alışkanlıkların ve anıların yarım kalması demekti. Daha çocukken bile acısı geçmeden yeni insanlarla ve yeni ritüellerle tanışmak zorunda kaldım. Bu durum kolay değildi; ama bana uyum sağlamayı, gözlemlemeyi ve insan hikâyelerine dikkat kesilmeyi öğretti. Bugün, babamınkine benzer bir meslek ve bir üniforma taşıyorum. Yerleşik düzeni olmayan, sürekli hareket halinde bir iş hayatım var. Yani hâlâ yolculuk devam ediyor. Yazmak, çocukluğumdan beri en güçlü sığınağım oldu. Yaşadıklarımı hep bir kalemle kâğıda döktüm; çoğu zaman sadece kendime sakladım. Ancak yıllar geçtikçe, değişen hayata ve biriken tecrübelere dair anlatacak çok şeyim olduğunu fark ettim. Artık bu yazıları bir sandığın içinde tutmak yerine paylaşmak istiyorum. Burada; hayattan öğrendiklerimi, yolculuklarımı, yarım kalan ve tamamlanan hikâyelerimi sizinle paylaşmak niyetindeyim. Çünkü bazı hikâyeler, ancak paylaşıldığında anlam buluyor. Sevgi ve selamlarımla, İsmail Hakkı Demiralay
İletişim

Kategori: Genel

Kurumsal Kültürdeki Aidiyet Krizi ve Yeniden Doğuş
Önce Gerçekliği Kabul Et..
Belki Diyerek Tükettik Ömrümüzü Hep Bekleyerek.
Geçince Olmamışa Dönersin
Yeniden…
Şükürsüzlük içinde “Mış Gibi” Yaşamak
“Kırık Umutlar”
Sahip Olma Esaretinden Kurtulabilmek
Kadınsal Değerler ve Toplumsal Algı
Sosyal Labirent..

Önceki Sayfa Sonraki Sayfa

Koşarken Düştüğüm Yerler

Pinterest
Instagram
Facebook
E-posta

Home
HakkındaMerhaba, Koşarken Düştüğüm Yerlere hoş geldiniz. Ben İsmail Hakkı DEMİRALAY.. İsmim uzun, hikâyem de öyle… Eski bir alışkanlıktır ya; babaların kendi babalarının adını evlatlarına vermesi… Bizimki de o hesap. Siz bana kısaca İsmail diyebilirsiniz. 1980 yılında Karaman’da doğdum. Babamın polis amiri olması nedeniyle çocukluk ve gençlik yıllarım, bir şehirden diğerine göçerek geçti. Her taşınma; dostlukların, alışkanlıkların ve anıların yarım kalması demekti. Daha çocukken bile acısı geçmeden yeni insanlarla ve yeni ritüellerle tanışmak zorunda kaldım. Bu durum kolay değildi; ama bana uyum sağlamayı, gözlemlemeyi ve insan hikâyelerine dikkat kesilmeyi öğretti. Bugün, babamınkine benzer bir meslek ve bir üniforma taşıyorum. Yerleşik düzeni olmayan, sürekli hareket halinde bir iş hayatım var. Yani hâlâ yolculuk devam ediyor. Yazmak, çocukluğumdan beri en güçlü sığınağım oldu. Yaşadıklarımı hep bir kalemle kâğıda döktüm; çoğu zaman sadece kendime sakladım. Ancak yıllar geçtikçe, değişen hayata ve biriken tecrübelere dair anlatacak çok şeyim olduğunu fark ettim. Artık bu yazıları bir sandığın içinde tutmak yerine paylaşmak istiyorum. Burada; hayattan öğrendiklerimi, yolculuklarımı, yarım kalan ve tamamlanan hikâyelerimi sizinle paylaşmak niyetindeyim. Çünkü bazı hikâyeler, ancak paylaşıldığında anlam buluyor. Sevgi ve selamlarımla, İsmail Hakkı Demiralay
İletişim

WordPress.com’da Blog Oluşturun.

Abone Ol Abone olunmuş
- Koşarken Düştüğüm Yerler
- WordPress.com hesabınız var mı? Şimdi oturum açın.