Koşarken Düştüğüm Yerler

Kelimeler bitap düştü, yaşanmamış cümleler kurmaktan,Yorgun düştü heceler, yüreğimde ince bir sızı…Gözlerimde birer birer solan çiçekler gibi,Dökülen harflerle yazılmış hayaller… Anlamsız dizesiz bir derya içindeyim,Sessizce sürükleniyorum, kelimelerin seline kapılmış… Ama umut var, belki bir gün yeniden doğacak güneş,Ve o zaman yeniden yazılacak hayatın öyküsü. Kelimelerin bitap düştüğü bu anlamsız dünyada,Belki…

Etrafını dikkatle gözlemleyen ve farkındalığı olan birinin bozuk bir düzene baş kaldırmama ihtimali olabilir mi? Bu soru, insanın kendi içindeki çelişkilerini ve toplumsal gerçekleri sorgulamak için önemli bir başlangıç noktasıdır. Farkındalık, yaşamımızı anlamlandırmanın ve manevi huzuru bulmanın temelidir. Ancak farkındalık aynı zamanda dünya etrafında olup bitenlere de dikkat etmek demektir.…

Etrafta bağıra çağıra iş gösterisi yapanları görüyorum. Tuhaf bir reklam hevesi, aptalca bir pazarlama. Buram buram olmamışlık kokuyor. Halbuki olmuşluk dinginlikte yatar. Net…

İlahi adaletten bahsedildiğinde genellikle haksızlıklara karşı bir cezalandırma beklentisi oluşur ya hep… Oysa ki iyilik ve güzellik de yaradan katında değer görür ve çoğu zaman mükafatı yaşarken karşılık bulur.Bu, muazzam bir tecelli şekli; çünkü yürekten gelen her güzellik kendi ödülünü kucaklıyor. 💫🌺

Bir cümle duyarsın…Ya da bir sahne yakalarsın…O an devrikleşir anlamların,Kördüğüm olursun sonra ve saplanıp kalırsın…

Her yüreğin kendine özgü eşsiz bir dili varmış meğer; duygular, sevgi ve anlayışla yazılmış bir lisan. Bu yüzden lisanını bilmediği bir yüreğe dokunmamalı, saygıyla yaklaşmalı insan, anlamaya çalışmalı. İnsanlığın ortak dilinde sevgi ve hoşgörüye hepimizin ihtiyacı var.

Kafanda bir kitap dolusu cümleler kurup, fırsat bulduğunda bir kelime ile geçiştirirsin ya hani içini dökmekten vazgeçip. Yaşayan bilir bu kırgınlığın sessiz çığlığını.. Duyguların resmi sessiz harflerle çizilir; kelimelerin derinliğinde kaybolur sonra da anlamını yitirir.

Bu yol, bilinmezliklerin örtüsü altında çiçeklerle mi süslenmiş, dikenlerle mi kaplı bilemiyorum. Hayatın içindeki belirsizlikler yaş aldıkça omuzlara aldığı yükle adaletin tartılarından düşen bir taş gibi düşer insanın zihninin ortasına. Belki gençlik cesaretle bu yolda adımlar atar, ancak yaş ilerledikçe bu yolda karşılaşılan belirsizlikler daha derin bir düşünce haline gelir.…

İçimde derin bir elem ve yaşamın dokunaklı anılarının yitip gitmişliğinin acısı. Bazen, kalbimin çaresiz sızısına ilaç olacak bir kelime bulamıyorum. Anılara gömülmüş umutlar ruhumu bir imkansıza sürüklüyor; hem de yaşamın varoluşundan kopmuş bir şekilde.Sonra kayboluyorum hayatın sunduğu fırsatlar arasında ve zamanın çaresizliğini hissederken…

“Rabbim! Şüphesiz, bana lutfedeceğin her iyiliğe öylesine muhtacım ki!” (Kasas Sûresi,  24) ihdemiralay.com