Koşarken Düştüğüm Yerler

Benim krallığımda üç prenses var..Biri altı yaşında, dünyanın en güzel sorularını sorar.Baba gökyüzü neden mavi? derken,Ben o gözlerde kendi cevabımı bulurum mesela. Diğeri on yaşında, artık büyümüş gibi davranır,Ama bir şey istediğinde hala o küçük sesiyle “baba” der ya…İşte o an, bütün günün yorgunluğu biter bende. Ve o… Kraliçe.Evdeki düzenin…

Uzaklık dediğin şey km’lerle mi ölçülür sadece?Biraz da içinde başlamaz mı insanın?Önce duygular susmaz mı mesela,Sonrada sessizlik konuşmaz mı? O en güzel kelimeler bile anlamını yitirmez mi hiç?O kelimeleri kağıda döken elin bile izi kalmazken… Hayat dediğin şey de böyle bir şey değil mi?Anıların bile birer fısıltıya dönüşürken…

Bazen bir bakış, bir cümle, hatta bir gecikmiş adım…Hayatın yönünü değiştiren şeyler çoğu zaman yaptığımız planlardan çok, tesadüf sandığımız küçük rastlantıların eseridir. Oysa biz nedendir bilmiyorum!.. Sebepler silsilesini görmezden geliriz hep; çünkü insan aklı görünmeyeni, soyut olanı, zahiriyi hep şans ya da tesadüf diye kendince küllendirmek ister. Ben bazen kaderi…

Kader bir çıkmaz, tutkuysa soğumuş bir kalp gibi suskun.Ne bir çığlık var geride, ne de geri dönmeye niyetli bir adım.Sözler bir zamanlar dokunduğum o sıcak eller gibi değil sanki,Artık yalnızca yankı var, kendi içimde kaybolan bir yankı.. Bir labirentin ortasında kaybettim kendimi,duvarlarında eski dualar, tavanında eksik yıldızlar…Her yolun sonu aynı…

Bir sessizlik düştü zihnime istemsiz.Ne kelimeler geçti derinden, ne de bir ses…İçimde ise bir tarafım hala aynı yöne bakıyor.Giden değil, bekleyen yoruluyor. Kelimeler bitkin, yollar yorgun.Niyetlerimse hep aynı yerde suskun.Belki bir gece bir ölüm sessizliğinde,Yok olur giderim, şimdi rahatça yutkun. Zaman kısa bir cümle gibi ölümse ani bir nokta.Tam da…

İnsan bazen aynada kendine baktığında gördüğünü özüne benzetemez. Tanımakta güçlük çeker. O an fark eder ki yıllar içinde başkalarının gözüyle iyi görünme çabası, kendi suretini silikleştirmiş ve başka biri yapmıştır. Kimi zaman unvanlar, kimi zaman kurum kültürü, kimi zamansa toplumun sessiz baskısı…Hepsi aynı sufleyi verir: Uyum sağla. Ama uyumun fazlası,…

Gel gidelim…Nereye istersen, hangi yola düşerse payımıza.Her şeyi bırakıp; yükleri, öfkeleri, pişmanlıkları…Sıkışıp kaldı bu ruh; zihnimde yankılanan küfürlerle geçen illet ömrüm,Metastaz yapar gibi büyüyor içimde bir kireç, sinsi ve cızırtılı.İnsan olmaktan usandım, hatta utandım bazen.Kendimden öte her şeyi sayıp dökerken önüme,Her taraf beyaz oda…Pencereleri kapanmış, renkleri kaçmış duvarlar. Gel gidelim…

Ya gerçek olmayan bir şeye inandıysam! Ya gerçeği reddedip içime en çok huzur veren yalanı sahiplenmişsem. Şöyle bir durup düşününüyorum kendimce, sonra diyorum ki insan, evet insan diyorum bazen gerçeği kaldıracak gücü bulamaz kendinde. İşte o zaman hayatın acımasız yüzü karşısında gerçek yerine umutla örülmüş bir hayali tercih eder. Çünkü…

Bir insanla gerçek anlamda muhabbet etmek aslında sandığımızdan çok daha zordur. Çünkü muhabbet, yalnızca kelimelerin yan yana gelmesinden ibaret değildir; bir zihin ve ruh alışverişidir. Bunun için bazı niteliklerin bir araya gelmesi gerekir. Mesela zeka, muhakeme gücü, yerinde bir şaka yapabilme yeteneği… Bunlar sohbeti sıradan bir konuşmadan çıkarır, ona şekil…

Giriş Günümüz teknolojisinde bilgi her zaman olduğundan çok daha büyük bir öneme sahip. Bu yüzden artık sadece üniversite mezunu olmak yetmiyor. İnsanlar emsallerinden sıyrılmak, öne çıkmak için yüksek lisans, doktora gibi programlara başvuruyor. İşte bu makale de sadece lisans bilgileriyle yetinmek istemeyenler için hazırlanmış adeta hap bilgilerle dolu bir rehber.…