Koşarken Düştüğüm Yerler

Bir şey eksildi içimizden.
Adını koymak zor. Gürültü arttı, görüntü çoğaldı, hız yükseldi… ama insanın içi eskisi kadar dolu gelmiyor artık.

Bir metni sonuna kadar okuyamayan, bir sohbetin içinde kaybolan, kendi düşüncesini tamamlayamadan başka bir düşünceye sıçrayan bir durum var.

Dikkat dediğimiz şey, parçalanarak yaşıyor.
Bir yerde uzun süre kalamayan bir zihin, derinleşemiyor. Derinleşemeyen insan da kendine yaklaşamıyor. Sürekli dışarıya bakan biri, içeriye dönmeyi unutuyor bir süre sonra.

İnsan kendine yabancılaşırken fark etmiyor.
Gün akıyor, işler bitiyor, konuşmalar yapılıyor… ama akşam olduğunda içerde bir boşluk beliriyor. Sanki gün yaşanmış, insan o günün içinde pek bulunmamış gibi.

Zihnin dağınık olduğu yerde kalp de tutunamıyor.
Bir cümleye tam anlamıyla eğilemeyen biri, bir insana nasıl eğilsin? Bir düşünceyi sonuna kadar taşıyamayan biri, bir duyguyu nasıl taşısın?

İnsan dikkatini verdiği kadar var aslında.
Neye bakıyorsan oraya dönüşüyorsun.
Neye zaman ayırıyorsan onunla şekilleniyorsun.
Parçalanmış bir dikkat, parçalanmış bir hayat bırakıyor geriye.

Belki bu yüzden yoruluyoruz.
Yapılan işlerin çokluğundan çok, hiçbir şeyin tam anlamıyla yaşanamamasından.

Bir anın içinde kalamamak, bir duygunun içinde dinlenememek, bir düşünceyi sonuna kadar götürememek…

İnsan kendi hayatına yetişemiyor bazen.
Belki de mesele daha fazla şey yapmak değil.
Daha az şeye, daha çok kalabilmek.

Bir cümlede durabilmek.
Bir insanı gerçekten dinleyebilmek.
Bir anın içine yerleşebilmek.

Çünkü insan, dağıldıkça azalır.
Toplandıkça kendine döner.
Ve insanın kendine dönebildiği yer var ya,
en çok ihtiyaç duyduğu yerdir aslında…

İsmail DEMİRALAY
24 Nisan 2026/Ankara